Chemoradiatie

Vrij snel na het bezoek aan het Erasmus MC, kon ik starten met de chemoradiatie.

Daar gingen we weer… alle doordeweekse dagen naar het Erasmus. En weer waren er ontzettend veel lieve mensen die mij naar het ziekenhuis wilden brengen ❤️.

Door de bestralingen en de chemotabletten was ik erg moe. Ik merkte dat de darmklachten die ik aan de operatie overgehouden had, een stuk erger werden. Maar gelukkig waren er geen andere complicaties.

Een aantal weken na de laatste bestraling werden er opnieuw scans gemaakt om het resultaat te bekijken.

We besloten om voor die tijd nog een verre reis te maken. De kinderen kregen vrij van school en we gingen 3 weken op reis naar de USA. We vlogen op Las Vegas en huurden daar een camper om rond te trekken.

De vakantie was geweldig ❤️. Ondanks dat qua fitheid behoorlijk ingeleverd had, lukte het om het hardlopen weer op te pakken. 3 weken na de laatste chemoradiatie liep ik 10 kilometer hard in Zion National Park. Dat moet ik wel een beetje in perspectief plaatsen, want voor de behandelingen liep ik makkelijk ruim 20 kilometer hard en kon ik daarnaast werken, meedraaien in het dagelijkse leven etc. Nu lukte het om 10 kilometer te doen, maar de rest van de dag moest ik echt rustig aan doen. Maar goed, het lukte!

We hebben ontzettend mooie herinneringen gemaakt in de USA met ons fantastische gezin ❤️.

Bij thuiskomst in Nederland heb ik 1 dag kunnen acclimatiseren en toen ging ik alweer de scans in.

De scans waren voor mij heel spannend. Ik had er geen vertrouwen in dat het goed zou komen en was bang dat ik slecht bericht zou krijgen. Slecht in de zin van dat er nu uitzaaiingen zouden zijn, ik niet meer beter zou kunnen worden en dus ook niet geopereerd zou gaan worden.

Kort daarna kwam de uitslag. Er waren geen nieuwe plekken te zien. De bekende plekken waren niet gegroeid, wellicht wat kleiner geworden, maar niet weg. Geen super goed resultaat van de chemoradiatie dus. Maar ook niet slecht. En ik kreeg nog niet het stempel ‘terminaal’. De operatie zou een aantal weken later plaats gaan vinden.

In de tussentijd probeerde ik zo veel mogelijk verder te revalideren en te herstellen om zo fit mogelijk de operatie in te gaan. Dat was mijn belangrijkste speerpunt.

Daarnaast probeerde ik zo goed en zo kwaad als het lukte, om vanuit huis te werken en achterstanden weg te werken. Na de operatie zou ik lange tijd niet kunnen werken, dus ik deed mijn best om te zorgen dat alles voor die tijd ‘bij’ was.

Het opbouwen van mijn conditie ging goed. 7 weken na de laatste bestraling liep ik de Koning van Spanje trail in Limburg: ruim 22 km met flink wat hoogtemeters. Ik had mij oorspronkelijk voor twee afstanden ingeschreven, dat was niet haalbaar. Maar hoe geweldig was het dat dit lukte!

In mei kon ik zelfs mee met de door mijzelf georganiseerde trailreis naar Oostenrijk. We hebben 4 dagen getraild rondom Innsbruck. En ook hier lukte het om grotendeels mee te doen. Makkelijk was het niet met de toch forse darmklachten die ik had, en ook redelijk wat pijn. Maar ik het is gelukt en ik heb enorm genoten.

Ook thuis lukte het weer om mee te draaien met het gezin. We hebben deze periode nog wat extra uitstapjes gemaakt om mooie herinneringen te maken. In de meivakantie stonden we met de camper een aantal dagen bij mijn ouders op de camping. En het hele gezin is meegeweest naar Gulpen waar ik de Koning van Spanje liep.

Ik heb met de kids de avond4daagse gelopen. Ik kon naar het jaarlijkse dansoptreden van Anouk gaan kijken. We vierden Twan zijn verjaardag, en mijn eigen verjaardag. Simpele dingen, maar zo ontzettend waardevol!

De tijd vorderde en de operatiedatum werd bekend. 24 juni…

Qua werk lukte het om de ontstane achterstand weg te werken. Echter verliep de samenwerking met mijn compagnon sinds ik wist dat de kanker weer terug was, niet soepel. Anderhalve week voor de operatie vernam ik (via een e-mail) dat zij zakelijk niet met mij verder wilde. Tja…